
ΕΥΘΡΑΥΣTΗ ΖΩΗ -SALVATORE ROSA
Το σώμα
Χωνευτήρι ονείρων
Και κλίνη χειρουργείου
Που προσπαθείς να σώσεις τη ζωή
Πριν γίνει άγνωστη.
Ώρα που χάνω τον έλεγχο
Και ο κόσμος ανεβαίνει πάνω
στο αδύναμο στήθος Να κτυπήσει
Είμαι ελάχιστος
Και περιμένω κάπου να σταματήσω,
Τα δευτερόλεπτα είναι αρκετά
Να μην περάσει η ζωή μέσα από τα μάτια μου,
Αδιαφορεί και η ίδια για μένα
Ή είναι τόσο λίγη που έζησα και διαμαρτύρεται
Που την άφησα να σαπίσει μέσα μου,
Μόνο όταν σταμάτησα στον γκρεμό ζωντανός
Είδα τη φυλακή και ποια ποινή πρέπει
Να εκτίσω για να χρησιμεύσουν οι αμαρτίες.
Ακόμα περιμένω να ξυπνήσω,
Μα δεν κοιμάμαι..
To σάββατο το απόγευμα είχα ένα ατύχημα και διαπίστωσα ότι δεν διαφεντεύω τη ζωή,
όπως ο καθένας μας..το αυτοκίνητο βρέθηκε στο κενό και μετά από τρεις τούμπες σε μικρό γκρεμό
σταμάτησε κάθετα στην πλευρά του συνοδηγού. Βγήκα αλώβητος από το παράθυρο του
οδηγού. Σ όλη τη διάρκεια της ανατροπής δεν σκεφτόμουν τίποτα..απλά περίμενα
τι θα γίνει στο τέλος, που θα σταματήσω, τι ζωή θα έχω, αν τελειώσω..
και έζησα ως εκ θαύματος..σαν να μου χάρισαν τη ζωή όπως λεει ο ποιητής..
το μονο σίγουρο είναι ότι εγώ ένιωσα και νιώθω ότι η ζωή δεν είναι δική μου..
Κάποιος τη Διαφεντεύει..τύχη δεν υπάρχει ούτε σύμπτωση.
και Του είμαι ή Της είμαι Υπόχρεος.
καλημέρα και καλή βδομάδα..