ΕΤΕΡΝΑΛ ΣΠΡΙΝΚΤΙΜΕ1

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΑΓΓΕΛΟ ΜΟΥ..


sleeping angel.png

JEAN BASILE PERRAULT - SLEEPING ANGEL



ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ

 

Κάτω απ το λαιμό

ο ουρανός των θνητών.

Αστέρια δεν πέφτουν

ανεβαίνουν μάτια λαμπερά

που επιθυμούν

να κλείσουν σ ένα μπουκάλι

το πιο ακριβό κόκκινο κρασί

αποσταγμένο

από τον κάθε χρόνο που χάραξε την επιθυμία πιο βαθιά,

από το καλοκαίρι που έλιωσε

κάθε ικμάδα του σώματος.

Πλαγιάζω στο λιβάδι που κοιμούνται

νεογέννητοι άγγελοι.

 

Αφιερωμένο στον γιο μου που ήρθε στον κόσμο την Παρασκεύη 11 Μαίου

και άλλαξε τη ζωή μας.

 

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΥΣΤΑΝΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΣΤΕΦΑΝΙ


323160-220607-on_the_sunny_side_of_you_by_AmorFati.jpg


Σαν τι περιμένουν

Τα σταματημένα αστέρια

Τα εμψυχωμένα χρυσοφάναρα

Στην ανέλπιδη μαυρίλα;

Τι θα ανέβει

Τι θα περάσει

Τι θα αναπληρώσει τόσο χαμένο φως αιώνων

Όταν συντροφεύουν τον άνεμο που χορεύει

Κάτω απ το φουστάνι της άνοιξης,

Της απογοήτευσης τα βράδια του φθινοπώρου,

Όταν συνωμοτούν  με τον δοσίλογο πόνο της μοναξιάς.

Σημαίνουν την διαδρομή

Στις αιματηρές ή αναίμακτες ηρωικές εξόδους των ψυχών

Που έντρομες απ την επιθανάτια ενδοσκόπηση

Ορμούν πέρα απ την μικροπρέπεια του χρόνου

Την σκληρότητα του έρωτα.

Αμόλυντα εκεί ψηλά περιμένουν το χέρι

Που θα υποκαταστήσει το όνειρο

Την χειρουβική ανάσα

Που τεντώνει τη θάλασσα στις πλαγιές αγαπημένης μυρωδιάς

Βροχής που σαϊτεύει το χώμα βαθιά

Λυτρωτικά

Απόμερα απ τα μάτια..

 


καλή Πρωτομαγιά


Κόβω γύρω απ το στήθος σου

Τα κόκκινα εγκώμια της παπαρούνας

Το φως από το χαμομήλι

Και πλέκω στεφάνια γεμάτα αέρα και ήλιο,

Άστρα επίγεια, φύλλα θαλάσσια.

Ένα στεφάνι για μας

Ένα για τον Μάη που μας ακολουθεί

Σαν γιορτή.




Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

ΜΙΑ ΚΟΡΗ ΙΔΙΑ ΜΕ ΟΝΕΙΡΟ..


γουναροπουλος.jpg

Γιώργος Γουναρόπουλος - Γυναικεία μορφή



Μια κόρη ίδια με όνειρο- Νίκος Παππάς

 

Μην τη σταματήσει κανένας διαβάτης στο ταξίδι της

μην την ξυπνήσει κανένας από τα όνειρά της

άσκοπα σαν όλους μας πλανιέται

άσκοπα κι έχει πουλιά στα στήθια της φυτεμένα

στολίστηκε με τον ήλιο του απερίσκεπτου χαμογέλιου της

φόρεσε την τρελή νεότητα ανθοδέσμη

και πάει...

Ποιος θα τολμήσει να ξυπνήσει τα βαθιά μυστικά της!

Ποιος θ' ανακόψει τέτοια ανέμελα βήματα;

ύπνος ανονείρευτος και παρθενικός τη συνοδεύει

πουλιά στους ώμους της και αγαλματάκια από ίσκιο

άσπρη καμέλια στο άστρο της καρδιάς

κανένα δε μίλησε κανένα δεν κοιτάζει

οι διαβάτες προσπερνούν σαν από μια λησμονημένη αδερφούλα

σε αναζητούν γιατί λείπεις σαν ένα άρωμα

σε αναζητούν γιατί δεν ξέρεις να ξαναγυρίσεις

σε θυμούνται γιατί όλα πια τα ξέχασες

γιατί δε συλλογιέσαι τίποτα και κανέναν!

 

Για που τραβάς; Πότε θα σταματήσεις;

Γαρούφαλα σου φεύγουν καθώς αναστενάζεις

ίσκιοι αλαφροί σου κάθησαν στο στήθος

αλαφροΐσκιωτη ξεχασμένη αδερφούλα των μικρών πουλιών

κορδέλες από λευκό δρόμο η πορεία σου

έχεις τα βηματά σου ματωμένα σαν το περιστέρι

και σε ζητούν στο σπίτι σου με ονόματα που δεν ακούς

και σε γυρεύουν να σε σταματήσουν μ' άγνωστους διαβάτες

και σε φωνάζουν με τα ονόματα της γειτονιάς 

γραμμένα στα βαθειά μνήματα της ξεγνοιασιάς σου.

 

Υπνοβάτισσα που τρεκλίζεις απ' τους μεθυσμένους μύθους σου

τρομάζουν οι δρόμοι καθώς τους κοιτάζεις

είναι χειμώνας και το φόρεμα σου τόσο λεπτό

είναι άνοιξη και το καπέλο σου ανθίζει

τα μικρά σου βήματα μοσκοβολούν αθωότητα

τα λεπτά σου χέρια πλανιώνται πάνω σου σα μίσχοι

διψάς και δε θυμάσαι να σταματήσεις

φοβάσαι και δεν ξέρεις κανέναν άνθρωπο

κουράστηκες και δε ξέρεις να σταθείς...

Είσαι μικρή δεν πρόλαβες να αμαρτήσεις

οι ποιητές σε κυνηγούν για να σε μοιρολογήσουν

είσαι αλαφρή σαν τη μοίρα των μικρών παιδιών

είσαι ανάλαφρη και μυρίζεις σα μεγάλο λουλούδι

σε παίρνει ο αγέρας σαν κλωνάρι σα μοναχική κραυγή ποιος θα σε σταματήσει δίχως να σε προσκυνήσει;

τρομάζω μη σ' αναγνωρίσουν άλλα αδερφικά βήματα

τρομάζω μη νοσταλγήσεις τα μονοπάτια του σπιτιού σου

το δρόμο της επιστροφής που έσβησαν τα μικρά σου πέλματα περπάτα...

περπάτα ολοένα σαν το αεράκι

στο πλευρό σου συνοδεύω τους μακρινούς δρόμους σου

στα λιβάδια έχει ανθίσει η ψυχή σου

όταν ακούς όταν σου φαίνεται πως σε φωνάζουν

είναι που σε καλούν να μη σταθείς

είμαι κι εγώ που σε τραβώ απ' το χέρι σου για πέρα...


 

 ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΠΑΣ (1906 - 1997)

Ο Νίκος Παππάς γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Το 1927 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον ίδιο χρόνο έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου παρέμεινε ως το 1928. Από το 1939 και για τριάντα χρόνια άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα, ενώ εργάστηκε και στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1928 με τη δημοσίευση ποιημάτων του στο περιοδικό Νέα Εστία και το 1930 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Μάταια λόγια. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Νέα Εστία, Ελληνικά Γράμματα, Το Ξεκίνημα, Το Νέον κράτος, Νεοελληνικά Γράμματα, Μακεδονικές Ημέρες, Εφημερίδα των ποιητών, Επιθεώρηση Τέχνης και άλλα, όπου δημοσίευσε ποιήματα, μεταφράσεις και δοκίμια. Συνεργάστηκε επίσης με την εφημερίδα Καθημερινή (1935-1940). Υπήρξε εκδότης και διευθυντής στο περιοδικό των Τρικάλων Επαρχία (1931-1932), μέλος της επιτροπής του περιοδικού της Χαλκίδας Νεοελληνικά Σημειώματα (1936), καθώς επίσης των Νέων Ρυθμών (1949-1950) και της Εφημερίδας των ποιητών (1956-1958). Το 1936 παντρεύτηκε την ποιήτρια Ρίτα Μπούμη. Τιμήθηκε με το Α΄ και το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1959 και 1964 αντίστοιχα) και υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Μετέφρασε έργα των Μπρεχτ, Ρίλκε, Απολλιναίρ και άλλων, ενώ έργα του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, πολωνικά και ιταλικά. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Νίκου Παππά βλ. Αργυρίου Αλεξ., «Νίκος Παππάς», Η ελληνική ποίηση · Νεωτερικοί ποιητές του Μεσοπολέμου, σ.218-220 (της εισαγωγής) και 370-372. Αθήνα, Σοκόλης, 1979 και Γιάκος Δημήτρης, «Παππάς Νίκος», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας11. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.


Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ..

SOPHIE ANDERSON - ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΑ



Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει,

λαλεί πουλί, παίρνει σπειρί, κ' η μάνα του ζηλεύει...

Ο Απρίλης με τον Ερωτα χορεύουν και γελούνε,
κι όσ' άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ' άρματα σε κλειούνε.

Και μέσ' στης λίμνης τα νερά, όπ' έφθασε μ' ασπρούδα,
έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα...

Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρι
η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι
με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει
όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.


Το απόσπασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων του Δ. Σολωμού

ακολουθούν οι ευχές μου για να περάσετε Καλό Πάσχα

καλή Ανάσταση.



Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ


Woman-at-the-Beach-Painting1.jpg


Πανέμορφη κυρία

Πετάχτηκες απ της σιωπής τη φωτιά

Και ενώθηκες με τις φωνές των ανέμων.

Τώρα

Βάζεις φωτιές στις σκιές

Αρνούμενη την συνύπαρξη με την κενή ζωή.

Θα ταξιδεύεις

Με τα πανιά των χεριών ακόρεστα

Στις στιγμές τις όμορες του διάχρονου

Και της θνητής ρευστότητας

Άκαυτη.


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΒΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΙΛΚΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΕΛΥΤΗ ΚΑΙ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ..ΛΟΓΩ ΗΜΕΡΑΣ ΠΟΙΗΣΗΣ..


49166-ΣΑΠΦΩ.gif
ΣΑΠΦΩ


Η ποίηση, πιστεύω, είναι η υψηλότερη τέχνη και η σπουδαιότερη. Συμπυκνώνει
με λίγες λέξεις και στίχους εικόνες, ιδέες, συναισθήματα. Συγκινεί, ευαισθητοποιεί,
παρηγορεί, ψυχαγωγεί με την αρχαία σημασία. Αρκεί να έχεις διάθεση να περπατήσεις
στα δύσκολα μονοπάτια της.
Λόγω της ημέρας της ποίησης να θυμηθούμε στίχους από σπουδαίους
ποιητές..Διαφορετικοί κόσμοι, μια τέχνη, ένα όραμα..

................


Ούτως από τον ήλιον,

ωσάν πυρός σταλάγματα,

πέφτουσιν εις την θάλασσαν

των αιώνων, και χάνονται

δια πάντα αι ώραι.


Ανδρέας Κάλβος


Δεν το έμαθες ακόμη; Το κενό να πετάξεις απ' την αγκαλιά σου,

μέσα στους χώρους που ανασαίνουμε. και τα πουλιά, ίσως, μ' ένα

παθητικώτερο πέταγμα, τον φαρδεμένο αέρα να αιστανθούνε.

Αλήθεια, οι ανοίξεις σε χρειαστήκανε. Μερικά αστέρια

σου γνέψανε και συ ένιωσες το γνέψιμό τους. Ένα κύμα

του παρελθόντος να υψωνόταν γύρω σου ή όταν περνούσες

πλάι στ' ανοιχτό παράθυρο, κάποιο βιολί εγκαταλειπόταν

στον εαυτό του;


Ράινερ Μαρία Ρίλκε


΄Έτσι το βράδυ κείνο απάνω στη

χλόη, και στ' άνθη απάνω καθιστοί,

δυο περίεργοι ερωτευμένοι


αναβάλανε τέτοιο ζηλευτό

θάνατο, κι απομείνανε γι' αυτό

χι χι χι - καταγοητεύμενοι.


Paul Verlaine μτφ. Κ.Γ.Καρυωτάκης


... άλλοι με τις κοινωνικές τους θεωρίες

πολλοί κραδαίνοντας απλώς λουλούδια

Κάθε καιρός κι η Ελένη του.

Από τον στοχασμό σου πήζει ο ήλιος μες στο ρόδι

                                                      κι ευφραίνεται.


Οδυσσέας Ελύτης


Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.


..μα ευλογημένοι αυτοί που τα δώσανε όλα κι ύστερα κοίταξαν έν'

άστρο

σαν τη μόνη ανταπόδοση.


Τάσος Λειβαδίτης



Ποίηση λοιπόν, μια μικρή πόρτα για μεγάλες θάλασσες και απέραντους ουρανούς..



 

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ..


Στη σημερινή εγγραφή θέλω να ευχαριστήσω δύο

λογοτεχνικά περιοδικά που με τίμησαν προβάλλοντας

ποιήματά μου.. Καταρχάς, το περιοδικό ΧΙΜΑΙΡΕΣ

το οποίο με την προχωρημένη και πολύ προοδευτική

μορφή του είναι σπουδαίο που κυκλοφορεί

και δίνει βήμα στους νέους λογοτέχνες και σε όσους

έχουν ανησυχίες πνευματικές και τις καταθέτουν.

cover21.jpg

Δεύτερο περιοδικό είναι το ΑΝΤΙxΛΟΓΟΥ που

εκδίδεται στα Ιωάννινα και είναι μια φωνή δυνατή

πολιτισμού και τέχνης. Χωρίς στεγανά δίνει κι αυτό το

πολύτιμο περιοδικό βήμα σε νέους λογοτέχνες,αλλά

και σε όσους αγαπάνε την τέχνη γενικά και

εκφράζονται μέσα απο αυτήν..

αντιεπιλογου1.jpg

Μπορείτε να τα αποκτήσετε σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία και στέκια πολιτισμού. Eπισκεφτείτε τα περιοδικά κάνοντας κλικ στις φωτογραφίες. Εκεί θα βρείτε και τα σημεία διανομής. Σας ευχαριστώ πολύ και εύχομαι να συνεχίσετε να εκκολάπτετε ελπίδες και το φως της τέχνης..






Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

ΓΥΝΑΙΚΑ, ΦΩΛΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΩΝ


83337.jpg


Δύο ήλιοι ανατέλλουν, γυναίκα,

πάνω τους καλούν τα ανοιχτά χέρια του Απόλλωνα

 να αφήσουν το αποτύπωμα της στοργής

 τις γραμμές της παλάμης για να

γίνουν διαδρομές για λόγια

βάρκες στα ρηχά νερά του σώματος

σχεδίες για τα βαθιά σκοτάδια του έρωτα,

 στο πιο ψηλό σημείο στο ταβάνι.

Στη φωλιά των φιλιών.



Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

ΦΩΤΙΖΕΙΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ..


97dc3500f1b94fce5bcc7f903b5ec9b9.jpg

Sunset - Stella Dunkley



Δύεις στο σώμα μου

Ήλιος της ζωής που θέλει να ανανεώσει τις ελπίδες του

Σαν το άστρο που θέλει να γεμίσει επιθυμία

Για την επόμενη δύσκολη νύχτα,

Σε κλείνω με ασφάλεια στον ορίζοντά μου

Με το αίμα το ευγενικό

Να χρυσίζει την πρόθυμη ανάγκη μου

Για να αναθερμαίνεις τις χλιαρές μου ελπίδες

Να φωτίζεις το δρόμο των πουλιών

Που ακολουθούν τις σκέψεις μου..

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2012

ΕΡΩΤΑ ΑΝΙΚΗΤΕ


blame it to the moon.jpg

BLAME IT ON THE MOON


Σελήνη μου τα πάθη σου

ποιος σε πίνει και σ΄ αδειάζει;

Το πρόσωπό σου αναστενάζει και χάνεται

δοσμένο στον πειρασμό.

Ποιος σε γεμίζει

και σε ντύνει για να σ' έχει

                                                                    σ  έναν νέο κύκλο ηδονής;

Με φως σε παραμυθιάζει.

   Ο πειρασμός 

       το κορμί ξέρει

                                                                    και τα γλυκά του πάθη

καλύτερα από μάς

που ματώνουμε για έναν λυγμό του.

Όταν το όνειρο φεύγει από την κοίτη του,

ο θάνατος των συνειρμών,

                                                                                        ο ερωτικός παροξυσμός

δεν μοιράζεται..