...... ΖΩ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΕΝΟΣ

Μάρτιαι Ειδοί

Σημειώσεις:

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΕΔΩ

EDVARD MUNCH - CUPIDO

ΒΕΛΟΥΔΙΝΕΣ ΡΥΤΙΔΕΣ

Είναι ο έρωτάς μας

 ήλιος που καίει,

πριν από μια λέξη

μετά από μια φωνή.

Ποτήρι που όταν το ήπιαμε λυσσαλέα,

άδειο  κράτησε στα τοιχώματα κολλημένη

γεύση που δεν τελειώνει.

Άνεμοι γύρω από τα απόρθητα παράθυρα

του ερωτόκαστρου

ήθελαν να απαγάγουν τη ζωή από τον βασιλιά Χρόνο.

Κι ο έρωτας έσπασε το είδωλο κομμάτια

και ξανάστησε Θεό που

Τα παιδιά πιστεύουν και οι ανυπεράσπιστα ταπεινωμένοι

-ασκητές χορτασμένοι από λίγες φλόγες

Ακόμα πιο λίγες λέξεις -

ξαναβρήκαμε την αθωότητα

και την εξαγοράσαμε με βελούδινες ρυτίδες

γύρω από τα μάτια.

To ποίημα συμπεριλαμβάνεται στη δεύτερη ποιητική συλλογή μου

ΥΠΕΡΠΥΡΑ ΡΟΔΑ

την οποία μπορείτε να την  κατεβάσετε πατώντας πάνω

στην εικόνα

ΚΑΛΗ ΟΜΟΡΦΗ ΧΡΟΝΙΑ!!

Μετά από ένα χρόνο που έκανα την απόπειρα να κυκλοφορήσω μια συλλογή ποιημάτων μου

με θετική ανταπόκριση από περίπου 3.000 αναγνώστες που την κατέβασαν,

σήμερα επιχειρώ να δημοσιεύσω στο διαδίκτυο τη δεύτερη συλλογή. Αποτελείται

απο ποιήματα που έχω αναρτήσει αλλά και αδημοσίευτα. 

Όποιος επιθυμεί να την αποκτήσει μπορεί να την κατεβάσει χωρίς κόστος

πατώντας τον τίτλο ΥΠΕΡΠΥΡΑ ΡΟΔΑ

ή πατώντας εδώ

ή επισκεπτόμενοι τη διεύθυνση:  http://www.4shared.com/office/lWpD7nIp/__online.html

Καλά Χριστούγεννα, ευτυχισμένη και αισιόδοξη νέα Χρονιά..

καλές γιορτές..

ΣΤΕΦΑΝΙ ΜΕ ΟΡΧΙΔΕΕΣ

Σαν γέλασες

Ίμερος ορχιδέας στόλισε τη βαθιά νύχτα

Που την έστησες βελούδο ριχτάρι

Κάτω απ το λευκό σου σώμα

Όπως η ευτυχία

τα φύλλα σιγής

Των λουλουδιών

Η ΣΕΛΗΝΗ ΚΑΙ Ο ΕΝΔΥΜΙΩΝΑΣ

Φεύγει κι απόψε η νύχτα

Μαζί της τα κρίματα ψυχής.

Το φεγγάρι ρίχνεται στη θάλασσα

Χωρίς μια ρυτίδα αλάτι να κολλάει πάνω του

Και ξανά ώριμο στέκεται στο βήμα του.

Ένας τρελός θα' λεγε το φεγγάρι

είναι λίθος που ΄ριξε ο Θεός

στην αμαρτωλή γη.

Φεύγει η νύχτα και απόψε

Θα κρυφτεί στο σκοτάδι ο λίθος του σκανδάλου.

Για αιώνες

Κύματα στα χείλη ανεβάζει

Μοίρα αμοίραστη

Απ τα έγκατα τ' ανθρώπου στα μάτια

Που γίνονται θραύσματα,

Πηγή αναστάσιμου πόνου.

Κρυφά πτηνά

Σπάνε τα δεσμά

Τόση καθαρότητα κρυμμένη

Σε μια σταγόνα αεί αστάλακτη..

ANGEL

Κάτω απ το λαιμό

ο ουρανός των θνητών,

αστέρια δεν πέφτουν

ανεβαίνουν μάτια λαμπερά

που επιθυμούν το σκοτάδι

να κλείσουν σ ένα μπουκάλι

το πιο ακριβό κόκκινο κρασί

το αίμα,

αποσταγμένο γραμμάριο γραμμάριο

από τον κάθε χρόνο που χάραξε την επιθυμία πιο βαθιά,

από το καλοκαίρι που έλιωσε

κάθε ικμάδα του σώματος.

Πλαγιάζω στο λιβάδι που κοιμούνται

Οι μυρωδιές των νεογέννητων αγγέλων.

Ελπίζεις

Στο χνούδι του ήλιου

Στον ομφαλό του ματιού

Που μ ένα ανοιγόκλειμά του

Διασαλεύονται τα σύμπαντα

Τα σώματα και τα πάθη.

Ποτίζεις με το στόμα

Τη ρίζα μας.

Κόβεις με τις λέξεις την ημέρα σε ώρες

Ζώνες που δένουν το αίμα με το δέρμα

Και το αντίθετο.

Ξεθηλυκώνεις το καρφί

Απ το σίδερο για να καρφιτσώσεις

Το αδύνατο όνειρο με το φως.

Ελπίζεις..

Στο βασανισμένο σου σώμα

Το αίμα βρίσκει το δυσκολότερο δρόμο

Το φεγγάρι κρύβεται πίσω απ το δαίδαλο

Του πόνου

Και ο πόνος κοιτάζεται στο τζάμι του ρολογιού

Με τον μεγάλο δείκτη

στλεγγίδα για να καθαρίσεις τον ιδρώτα

Του μεγάλου ταξιδιού,

Έρχεσαι από πολύ μακριά και πας

Ακόμα μακρύτερα, παίρνοντας για πυξίδα

Το μικρό δείχτη σαν περίσταση

μιας μικρής σκιας φερέλπιδας

Που εμβολιάζει την ψυχή

Με τις Ώρες

Τις αρρηφόρες κόρες..

Χάραξε ο ήλιος

μιαν άγκυρα μικρή στο λαιμό

Σαν την ουρά του χελιδονιού

Πιάστηκε κλωστή ηλιακή

Και μ άφησε να πέφτω

Και έβγαλα φτερά και είδα μακριά

Τον εαυτό μου να κρεμιέται

Σ' ασάλευτα νερά

Γαλάζια και ουρανικά

Για να καθρεφτίζεται ο έρωτας

Διάφανα στα χέρια του μαρμάρινου αρπιστή.

Δεμένος  ακόμα

Ηρεμώ μες στον μετεωρισμό

Όπως τα χείλη που βάφονται στο φυσικό τους αίμα τότε

Που τα βήματα σύρονται στις αντιφωνήσεις των

σωμάτων

CLAUDE ΜΟΝΕΤ - WATERLILIES (CLOUDS)

Έφτασε η εποχή των σύννεφων

Τα γκρίζα μαλλιά του Θεού πέφτουν βαριά

Μπλεγμένα με τις λευκές χλαίνες των αγγέλων του.

Συμμαζεύει το σπίτι του

Τ άστρα καθαρίζει από κωφές ελπίδες

Τα κελιά της ανάκρισης αδειάζει

Για την επόμενη σειρά εφέδρων ψυχών.

Τα εργαστήρια πυρετωδώς ετοιμάζουν

Τα κόκκινα μήλα

Που θα πάρουν οι νέοι ως την πολύτιμη σοφία.

Το λείο δέρμα σου διαβάζω τότε

Για να συναντήσω το ανθρώπινο μέλλον

το αστόχαστο να δαμάσω ταξίδι

και να μείνω στον μικρόκοσμο

πέρα από το όπιο της σιωπής και μέσα

απ' τη φωνή των πράσινων φύλλων

που ποτίζουμε καθημερινά,

τα μικρά ανεκτίμητα τιμήματα!